امروز فردا.زمانی از افق زندگیت غروب سر می زند
هنوز در به در کوچه های خاطره ام / هنوز اسم تو مانده گوشه حنجره ام /هنوز مثل نخستین نگاه عاشق تو / در انحصار غم عشق در محاصره ام
Still in the streets in my memory/name you still have my larynx corner/Still look like the first fell in love with your love in the monopoly sorrow in my siege
میخواهم یک شعر خوشجیل و موشجیل برای ان عزیزی که الان تو وبلاگ منه تقدیم کنم
یک شبی مجنون نمازش را شکست بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق ان شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بود(؟)
سجده ای زد بر لب درگاه او پر زلیلا شد دل پر اه او (آخی طفلکی)
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای وندر این بازی شکستم داده ای
نیشتر عشقش به جانم می زنی دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق.دل خونم نکن من که مجنونم تو مجنونم نکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم این تو و لیلای تو......من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم در رگ پیدا و پنهانت منم
سالها با جور لیلا ساختی من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم صد قمار عشق یکجا باختم
کردمت اواره ی صحرا نشد گفتم عاقل میشوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت غیر لیلا بر نیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر میزنی در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود درس عشقش بی قرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو لیلا کشته در راهت کنم
پگاه(عزیز)
هر چه شکفتم تو ندیدی مرا
رفتی و افسوس نچیدی مرا
ماندم و پژمرده شدم ریختم
تا که بدامان تو آویختم
دامن خود را متکان ای عزیز
این منم ای دوست به خاکم نریز
وای مرا ساده سپردی به باد ساغر شفیعی
حیف که نشناخته بردی ز یاد
همسفر بادم از آن پس مدام
می گذرم بی خبر از بام و شام
می رسم اما به تو روزی دگر
پنجره را باز گذاری اگر
نشد یک لحظه از یادت جدا دل
زهی دل آفرین دل مرحبا دل
ز دستش یکدم آسایش ندارم
نمی دانم چه باید کرد با دل
هزاران بار منعش کردم از عشق
مگر برگشت از راه خطا دل
به چشمانت مرا دل مبتلا کرد
فلاکت دل مصیبت دل بلا دل
ازین دلدار من بستان خدایا
ز دستش تا به کی گویم خدا دل
به تاری گردنش را بسته زلفت
فقیر و عاجز و بی دست و پا دل
بشد خاک و زکویت بر نخیزد
زهی ثابت قدم دل با وفا دل لاهوتی
نه دیگه این واسه ما دل نمیشه
هر چی من بهش نصیحت می کنم
که بابا آدم عاقل آخه عاشق نمیشه
میگه یا اسم آدم دل نمیشه
یا اگه شد دیگه عاقل نمیشه
بش میگم جون دلم این همه دل توی دنیاست چرا
یکدوم مثل دل خراب صاب مرده ی من
پاپی خیال باطل نمیشه
چرا از این همه دل یکدوم مثل تو دیوونه ی زنجیری نیست
یکدوم صبح تا غروب تو کوچه ول نمیشه
میگه یک دل مگه از فولاده
که تو این دور و زمونه چششو هم بذاره
هیچ چیزی نبینه یا اگه چیزی دید
خم به ابروش نیاره
میگه هر صید که میشه قلب باشه
اما هرچی قلب شد دل نمیشه بیژن مفید
خدایا ببین غرق در اشک و آهم غریقی نشسته به موج نگاهم
ببین در دل شب نشان از تو جویم هوای تو دارم سخن از تو گویم
تو این جان عاشق به من دادی دلی چون شقایق بمن دادی
بیادت همه شب دل من خــــــــــــدایا درین سینه ی خسته چون نی بنالم
نیســـــتان جـانم به بانگ جرس ها بخون خفته اکنون که تا کی بنالم
خـــــدایا من این بار سنــگین غـــــم را به عشق تو بر دوش جان می گذارم
من آن مرغ سرگشته ی شب نوازم که در باغ هســتی نوای تو دارم
تو این جان عاشق به من دادی دلی چون شقــایق بمن دادی
بیادت همه شب دل من خــــــــــــدایا درین سینه ی خسته چون نی بنالم
نیســـــتان جانم به بانگ جرس ها بخون خفته اکنون که تا کی بنالم
سحر خنـده کرد و سپیده دمید مرا رهنمون شد به نور امید
تو این جان عاشق به من دادی مشفق کاشانی
دلی چون شقایق بمن دادی
بگو که گل نفرستند کسی به خانه ی من
که عطر یاد تو پر کرده آشیانه ی من
تو چلچراغ سعادت فروز بخت منی
بجای ماه تو پرتو فشان به خانه ی من
به شوق روی تو من زنده ام خدا داند
برای زیستن اینک تویی بهانه ی من
صدام کن ای صداقت پیشه بی بی گل عتیقه
تمام دلخوشیم اینه که دل با تو رفیقه
صدام کن ای هوای تازه ای عطر رونده
هوا پر شه پر از پرهای رنگی پرنده
بزن بارون بزن خیسم کن آبم کن ترم کن
کمک کن تازه بارون من غریبم پرپرم کن
بزن آتیش بجونم شعله کن خاکسترم کن
بذار سر روی دوشم سایتو تاج سرم کن
تو عاشق پیشه ای همیشه ای محشر بپا کن
منو عاشق ترین آواره ی عالم صدا کن
من از مکتب سراغ قبله ی عشقو گرفتم
توو اینجا تا ابد از عشق مردنو بنا کن
هدیه با صدای معین البته نه کرمی
گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید
گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید
تو می روی و آینه پر می شود از بی کسی
از من سفر می کنی و به مرگ قصه می رسی
ببین که آب می شود قطره به قطره قلب من
من منو و قصه ی ماست فاجعه ی جدا شدن
تو جامه دان پر می کنی من خالی از جان می شوم
یک لحظه در چشمم ببین ، ببین چه ویران می شوم
بعد از تو با من چه کنم ، با من بی پناه من
کجای شب پنهان شوم ، کجای این عاشق شکن
تو می روی و جان من گور ترنم می شود
خورشیدکی که داشتم در شب من گم می شود
چیزی نگو به آینه با رازقی حرفی نزن
برای بار آخری تنها نگاهی کن به من
بیژن مرتضوی
گل گلدون من شکسته در باد
تو بیا تا دلم نکرده فریاد
گل شب بو دیگه شب بو نمی ده
کی گل شب بو رو از شاخه چیده
گوشه ی آسمون پر رنگین کمون
من مث تاریکی تو مثل مهتاب
اگه باد از سر زلف تو نگذره
من میرم گم میشم تو جنگل خواب
گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چون ماهی از آب
گل هر آرزو رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه دلم یه مرداب
آسمون آبی میشه اما گل خورشید
رو شاخه های بید دلش می گیره
دره مهتابی میشه اما گل مهتاب
از برکه های خواب بالا نمیره
تو که دست تکون میدی
به ستاره جون میدی
میشکفه گل از گل باغ
وقتی چشمات هم میاد
دو ستاره کم میاد
می سوزه شقایق از داغ فریاد شیبانی
با این سوال بی جواب ، پناه به آینه می برم
خیره به تصویر خودم ، می پرسم از کی بگذرم
یه سوی این قصه تویی یه سوی این قصه منم
بسته به هم وجود ما تو بشکنی ، من می شکنم
نه از تو می شه دل برید نه با تو می شه دل سپرد
نه عاشق تو می شه موند نه فارغ از تو می شه موند
هجوم بن بست رو ببین ، هم پشت سر ، هم رو به رو
راه سفر با تو کجاست من از تو می پرسم بگو
بن بست این عشق رو ببین ، هم پشت سر ، هم رو به رو
راه سفر با تو کجاست من از تو می پرسم بگو
تو بال بسته ی منی من ، ترس پرواز تو ام
برای آزادی عشق از این قفس من چه کنم
زویا زاکاریان